„The Ruins of Edom to tytuł najnowszego wydawnictwa spod szyldu Occult Black Metal w którym prym wiodą dwie spośród najbardziej interesujących formacji gatunku: grecki ACHERONTAS i amerykański NIGHTBRINGER. Split ukarze się 26. Czerwca w Europie i 16. Sierpnia w USA. Okładkę można obejrzeć powyżej.

Na The Ruins of Edom obydwa zespoły kontynuują kierunek obrany przy okazji wcześniejszych wydań, łącząc mroczne melodie, black metal i magiczne inwokacje dopięte klamrą mistycznej elegancji cechującej ten gatunek. Wspólny krążek nie kończy współpracy obu grup. Członkowie ACHERONTAS (grający za razem w Acrimonius: Cain Letifer, Acherontas V.P.9 i C.Docre) wystąpią jako muzycy sesyjni na nadchodzącej Europejskiej trasie NIGHTBRINEGR.”

Na materiał „With Hearts Toward None” składa się 7 kompozycji, trwających razem blisko 3 kwadranse. Utwory nie posiadają tradycyjnych tytułów, lecz numerki po rzymsku zapisane.

Tradycyjnie dla Mgły, płyta nie zaczyna się od intra, nie kończy outrem i nie ma przerywników, dzięki czemu mogłem zabrać ją bezpiecznie do samochodu, nie ryzykując wkurwienia w czasie jazdy ;) Od pierwszych sekund, od pierwszego riffu nie mam wątpliwości, że słyszę świdrujące gitary Mikołaja. Brzmienie nie zaskakuje, bo lekki brzmieniowy zwrot akcji, nastąpił już przy okazji „Grozy”. Wyjątkiem może być tu wstępniak do utworu numer VII, który przypomina wcześniejsze produkcje. Master płyty też nie zaskakuje, choć materiał znacznie „czystszy” od poprzedników, zwłaszcza sprzed debiutu. Delikatnie wyciągnięty środek dorzuca gruzu i nadaje odpowiednią atmosferę, choć nie tak intensywną jak na poprzednikach, ale na pewno wciągającą.
Całość, jak zwykle spójna. Gitara hipnotyzuje, zmienia tempa, wplata przejścia, jednym słowem miodzio. Niebanalne łamańce na perkusji zostały doskonale dogadują się z gitarami. Wokal też niczego sobie, miejscami spokojniejszy, w innym miejscu z echem, przeważnie jednak złowieszcze darcie ryja w przyzwoitej odmianie. Ciężko wyodrębnić konkretny kawałek. Koncertowym killerem okazał się IV (kto nie był w Krakowie 5.05. ten trąba). Moim zdaniem najciekawszy jest III. Bardzo ciekawy, szybki riff, przeplatany wolniejszymi przejściami, serią grzmotów na perkusji i mieszaniną różnych wokali. Najciekawszy, ale nie najlepszy, bo za gardło, serce i jaja najmocniej chwycił mnie numer VI. Nie ma tu wyszukanych patentów gitarowo-perkusyjnych, ale w jakiś dziwny sposób dociera do mnie i totalnie rozpierdala.  Posłuchajcie wokalu między 2:20 a 3:20… Jazda jak na filmie z gadającymi duchami. Tego Mgła jeszcze nie serwowała :)

Album ten, to kwintesencja dokonań Mgły. Można zarzucić przesadną melodyjność. Można zarzucić grzeczniejsze brzmienie. Można pokusić się o zarzuty, że forma wygrywa z treścią, ale album ten po raz kolejny udowadnia, że Mgła jest numerem 1 na polskiej scenie.

All hail reapers of hope!
10/10

P.S. A przy okazji…
# Żółta kartka dla MV i NH za wybitnie skromne wydanie w wybitnie chujowej cenie. Nie znam dokładnie kosztów, nie wiem, czy w cenie płyty siedzi koszt studia. Wiem jednak, że 30 zeta w detalu za wydawnictwo, które kosztuje w produkcji poniżej 5 zeta to przesada. Nowa płyta Kreator’a, zapowiadana na czerwiec jest tańsza!
# Druga żółta kartka za dziwną politykę cenową vinyla (40pln, 44 pln, 51 pln w oficjalnej dystrybucji).
# Trzecia, tym razem mocno żółta kartka, za wystawianie limitowanej ilości LP na allegro i windowaniu ceny przez MalignantVoices (aukcja nr 2215901403).

Materiał składa się z 7 kawałków, utrzymanych w dobrze nam znanej z poprzednich dokonań DS stylistyce raw black. Liryki i część grafik popełnił Perversor, nagraniem instrumentów szarpanych zajął się Xaos Oblivion, a nowym garowym jest znany z Beliar i (od niedawna) Throneum, wściekły nakurwiacz Necrosolus.

Całość otwiera instrumentalne intro, przypominające brzmieniem gitary stare, dobre Mercyful Fate/King Diamond. Ale tylko brzmieniem… Sielanka kończy się po niespełna minucie, ustępując miejsca temu co w Demonic Slaughter najlepsze. Drugi numer to czysty bm w klasycznej, bo przypominającej starą skandynawską szkołę odmianie. Szybka i monotonna perkusja budzi skojarzenia z Darkthrone czy Burzum. Gitara piłuje jak trzeba, a złowieszcze, charakterystyczne darcie ryja Xaosa dopełnia całości. Kolejny kawałek podobny, choć wokal miejscami bardziej melodyjny i całość jakaś taka bardziej…
Kompozycja numer 4 to przerychujnik. Kakofonia złowieszczych dźwięków, wokal zza grobu i smród gnijących na cmentarzu liści… Ma to cudo klimat, ale zdecydowanie nie ze mną te numery… Przeczekałem 4:43 by z głośnika popłynęły pierwsze dźwięki „Descending Towards Oblivion”. Jest to moim zdaniem najciekawszy kawałek. Dużo tu melodii w muzyce i wokalu, troszkę nawet patosu i chwilowego uniesienia, choć całość przeplatana jest wolniejszymi, śmierdzącymi trupem wstawkami. Podobnie przedostatni „Blades of Decay”, który klimatem, tempem i aranżem nie odstaje od poprzednika.
Zamykający album Vampyr to kolejny instrumentalno-wokalny przerywnik w klimacie cmentarnego horroru. Niby to spoko, ale wolałbym w to miejsce coś do pomachania łbem!

Epka z pewnością warta uwagi. Starzy fani Demonic Slaughter się nie zawiodą, a bardziej przystępne kawałki z drugiej połówki materiału mogą przypaść do gustu dotychczasowym sceptykom, czy innym niedowiarkom.

1.     Into Frozen Passage
2.     Inner-Self Transfiguration
3.     Into the Unknown
4.     Black Storm Invocation
5.     Descending Towards Oblivion
6.     Blades of Decay
7.     Vampyr

8/10 (byłoby 9, ale te intra, outra i klimat budujące przerywniki są w mojej opinii chuja warte)

Tracklist:
1. Serpent Sermon
2. Messianic Pestilence
3. Souls For Belial
4. Into Second Death
5. Temple Of Decay
6. Damnation’s Gold
7. Hail Mary (Piss-soaked Genuflexion)
8. M.A.M.M.O.N
9. Gospel Of The Worm
10. World Of Blades

Metal Mind Productions z przykrością informuje, że grupa Gorgoroth odwołała europejską trasę koncertową, w związku z czym zaplanowany na 17 maja w warszawskiej Progresji występ zespołu nie odbędzie się. Bilety, jakie zakupione zostały na to wydarzenie, zwracać można w punktach, w których te bilety zostały nabyte.

Z jakiegoś powodu, tutaj to mieszanie różnych konwencji jest bardziej znośne. Podstawą wydaje się być piwniczny, mroczny metal o dość prostej konstrukcji, ale za to niebanalnej sile nośnej. Panowie jak wspomniałem nie potrafią trzymać się jednego gatunku. Za pierwszym razem mi się to nie podobało, tutaj kupuje prawie w całości. Może to klasyczny przykład „słuchaj do orzygania” aż Cie wciągnie. Tu udało się za drugim krążkiem. Chociaż równie dobrze może to wynikać z lepszych gitar, ale i tego, że w porównaniu do jedynki, dwójka wydaje się być bardziej przemyślana. Tak w ogóle płyta ta kojarzy mi się z pierwszym krążkiem Paradise Lost.  Nie tyle o muzykę chodzi, co o pewnego rodzaju klimat. I od razu, żeby nie było, to dość luźne skojarzenie. Zresztą takowych w przypadku Ars Sathanae II mam więcej, ale sobie je daruję. Wciąż w niektórych miejscach to łączenie muzycznych klocków różnego koloru i wartości trąci nieporadnością. Tak jak chociażby w „Day of December”. Przyznać jednak mi wypada, że jakaś wizja za tym stoi. Celowo unikam dookreślenia genre z jakim mamy tu do czynienia, bo jak wspomniałem panowie dośc luźno sobie gatunkami szafują. Natomiast podobnie jak i w przypadku jedynki nie jestem w stanie przejść suchą stopą przez te bardziej klimatyczne części w muzyce Iubaris.

Jest pewien progres i to dobrze rokuje na przyszłość. Zakładam, że taki pełnoprawny debiut ukaże się całkiem niedługo, bo odnoszę wrażenie iż panowie do grania się niezmiernie garną.

Ocena: 6/10

]]> http://www.blackmetal.pl/a/recenzja-iubaris-ars-sathanae-ii/feed 0 http://www.blackmetal.pl/a/split-leichengottlegacy-of-blood-na-mc http://www.blackmetal.pl/a/split-leichengottlegacy-of-blood-na-mc#comments Wed, 02 May 2012 09:40:00 +0000 bartek http://www.blackmetal.pl/?p=2739 W pierszej połowie marca nakładem Hammer of Hell Prod. ukazała się kasetowa wersja splitu Leichengott / Legacy of Blood.

Znakomity split dwóch zasłuzonych załóg, 6 utworow czystej zagłady + zajebiste wydanie HAMMER OF HELL,nakład ścisle limitowany! Dodruków nie będzie… czarna kaseta w kanciatym kultowym pudełku.

Materiał dostępny w distro HoH Prod. w cenie 9 zeta za sztukę.