Nie jestem co prawda jakimś fanatycznym maniakiem, ale na przykład „Autumn Aurora” wielbię. Uważam, że Drudkh to jeden z tych zespołów w przypadku których nie mówi się o słuchaniu muzyki, a jej „odczuwaniu” jakkolwiek by to dziwnie nie zabrzmiało. Nowa płyta zdaje się być jednak bardziej krążkiem właśnie do słuchania. Co jest tego powodem ciężko mi jednoznacznie ocenić. Być może dosadnie podkreślone niektóre partie poszczególnych kawałków, które zapadają w pamięć i można je nawet zanucić oddając ich specyfikę. Może też chodzić o to, że muzyka na tym krążku stała się nieco mniej epicka – kurewsko wyświechtane słowo, ale tak mi jakoś tu pasuje. W niektórych momentach można odnieść wrażenie pewnego rodzaju chłodu bijącego od muzyki, którą nam Drudkh prezentuje. Gdybym miał zaryzykować umiejscowienie „Eternal Turn of Wheel” w historii zespołu, to zdecydowanie byłbym on bliżej początkom, ale wynikało by to z założenia, że dany zespół rozwija się od wściekłych dźwięków do muzyki bardziej stonowanej i przestrzennej. W żadnym wypadku to co napisałem wyżej o słuchaniu, zamiast odczuwaniu muzyki nie jest zarzutem. Tym bardziej, że mi się ta płyta podoba właśnie taka, jak ją panowie nagrali. Album nie jest specjalny długi i to akurat bardzo duży plus, bo tak naprawdę kiedy skończy się ostatni, ośmiominutowy „Night Woven of Snow…”, to ręka automatycznie kieruje się w stronę przycisku repeat. Problem z tą płytą może polegać na tym, że jest ona zdecydowanie na zimowe dni, a te się kończą.

Bardzo mnie ciekawi, jak wysoko jest sufit w przypadku Drudkh. Czy dożyję tego, że walną w niego z hukiem i z tego ogłuszenia nagrają coś słabego. Nie życzę tego, to raczej ciekawość.

Ocena: 8/10

Najnowsze MCD Demonic Slaughter zatytułowane „Dark Essence” zabiera słuchaczy w dalszą podróż ku norweskiemu black metalowi z pierwszej połowy lat 90-tych, zachowując jednocześnie własną tożsamość i świeże pomysły przygotowane według najlepszych black metalowych prawideł. Żadnych triggerów, klawiszy czy damskich wokali. Jedyny słuszny, opętańczy black metal. A to jedynie przedsmak powoli zbliżającego się czwartego pełnowymiarowego longpleja…

Wydaniem zajmuje się Helltrasher Prod. a data premiery zapowiadana jest na marzec 2012.

Płyta CD nosi tytuł Summoning of Three Demonic Rituals i jest zbiorem demówek 2004 – 2008 r. Jest to dokładnie ten sam zestaw, który znalazł się na kasecie wydanej w 2010 roku przez tajlandzka Slava Productions. Nową okładką oraz oprawą graficzną płyty CD (12 stronnicowy booklet) zajął się Bartek Kurzok jeden z najzdolniejszych artystów młodego pokolenia.

Więcej informacji na temat płyty, zamówienia etc.:

HELLTHRASHER PRODUCTIONS

e-mail: bartdeath@interia.pl

www.hellthrasher.com

www.myspace.com/hellthrasher.productions

www.facebook.com/hellthrasher.prod

Szczerze powiedziawszy mam cholerny problem z obiektywną oceną najnowszego krążka Dark Fury. Z jednej strony uważam ten zespół za wpierdalający większość blackowych „hord” w tym kraju, a ich przedostatnia płyta, czyli „Saliga” mnie rozjebała na kawałki i robi to skutecznie dalej. I to chyba dla mnie główny problem., bo kiedy stawiam ją obok „W.A.R.” to jasno widzę czego mi brakuje w tym drugim – to właśnie ta inna strona. Najnowszy krążek Dark Fury jest „brudny”. To pierwsze skojarzenie kiedy się go włącza. Specyficzne brzmienie, do tego dość duszna, lepka do smoły atmosfera – bez wątpienia można zaliczyć to na plus. Utwory ciągną niczym piekielne męki całego zastępu tych religijnych duszyczek, które żyły w przekonaniu, że „ a Ciebie ojcze proszę o rozgrzeszenie” załatwi im abolicję od kary za grzechy. I tu niestety pojawia się mój pierwszy zarzut. Do pierwszych trzech utworów nie mam ochoty zbyt często wracać. Raz na jakiś czas mogę je włączyć, ale na dłuższą metę są one hmm, powiedzmy nużą mnie. Dużo bardziej przemówiły do mnie 4, 5 i 6, bo są krótsze i od razu łapią za krocze. Wynika to z tej prostej przyczyny, że akurat tutaj właśnie te strzały mają tutaj większą siłą rażenia (taki „The Storm” to mistrzostwo). Na dokładkę wokal. Jakieś 50% charakterystycznego stylu Dark Fury to właśnie on. I tu wciąż jest w świetnej formie. Reasumując cała płyta jest dobra, ale dużo bardziej kęsim krótsze wałki. Dziękuję za uwagę.

To zdecydowanie jeden z tych krążków, który potrzebuje nieco więcej czasu, aby ujawnić w pełni swoje bogactwo (szczególnie jego pierwsza część). Jednak jestem pewien, że to „Saliga” to na obecną chwilę opus magnum Dark Fury

Ocena: 6,999/10

Gratisowo możecie posłuchać jednego kawałka: Fall – W blasku umierającego słońca

Tracklist:

1. Intro (3:14)
2. I przyszła Jesień (8:27)
3. W Blasku Umierającego Słońca (4:53)
4. Kres (7:51)
5. Gdy ogień trawi ducha (6:32)
6. Ostatnie dni (3:39)
7. I zniknie wszystko (10:14)

„Po wielu perturbacjach , zmianach wydawcy , kilkukrotnie przesuwanej dacie premiery wreszcie dobijamy do upragnionej premiery.W najbliższy poniedzialek 20 lutego jezeli sniegi pólnocy nas nie zasypia , ujrzy swiatlo dzienne nowy-stary material Goat Tyrant. Plyta CD nosi tytul Summoning of Three Demonic Rituals  i jest zbiorem demówek  2004 – 2008 r. Jest to dokladnie ten sam zestaw ktory znalazl się na kasecie wydanej w 2010 roku przez tajlandzka Slava Productions. Nową okladką oraz  oprawą graficzną plyty CD (12 stronnicowy booklet ) zająl się Bartek Kurzok jeden z najzdolniejszych artystów mlodego pokolenia.”

Od siebie dodam, że płytę możecie zamówić w Hellthrasher P.